مدت زيادی گذشته....

خیلی وقته اینجا نیومدم....

اما حالا ... حالا که احساس میکنم دارم از پا میافتم... الان که حس میکنم به رفتنم دارم نزدیک میشم.... میخوام بنویسم....  اینجا خونه‌ گمنام  منه

میام

دوباره میام

آمدم

خوب ... مبارزه ای را که با مافيای سياسی-پزشکی شروع کرده بودم برای خودم تا حدی پايان يافته ميدانم.

از اين به بعد هم ميخوام براتون مطالب علمی اينجا بگذارم.

اوغور بخير آق وزيررررررررررررررررررر

هرجوری که ميخوايد فکر کنيد .... بدتون مياد؟ خوب بياد...

اينکه احمدی نژاد رئيس جمهور شد واسه من مايه اميد شده. نه ..نه... از باب منافع نميگم.

 از اين جهت که اين حيوونايی که ۸ ساله تو وزارت بهداشت اطراق کرده بودند ديگه جل و پلاسشون جمع ميشه.....

بخدا تصور اينکه پزشکيان قلدر و بی تربيت رو از کار بردارن خيلی تصوير خيال انگيزيه...   نه؟

::: تذکاريه: هوووی.... عمو.. بخاطر يه دسمال قيصريه رو که آتيش نميزنن

جواب: ما خيلی وقته سوختيم. بزا دسماله هم بسوزه 

کی تو خونه کی کار ميکرده ؟!

آقا ميگم اين پزشكيان يه خورده شكل اين حبيب خواننده نيست؟

موجب بسی مسرت است که آفتاب عمر دولت مستدام بر لب بام است و يخ ژستهای شايسته سالاری در حال آب شدن و ماه عسل هشت ساله که موجبات پارگی رعايای مملکت را فراهم آورده بود در حال اتمام. اما بعد.... شعری از شاعر غيور که لسانه کالسيف برنده و تيز است ساليان پيش آورده بودم در اين و-بلاغ. حاليه ديدم که مصداق بيشتری دارد. باز آوردم . حالش را برديد اين کمترين از دعا محروم نسازيد.

اين نيز بگذرد...

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد		هم رونق زمان شما نیز بگذرد
وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب		بر دولت آشیان شما نیز بگذرد
باد خزان نکبت ایام ناگهان		بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد
آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام		بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد
ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز		این تیزی سنان شما نیز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد		بیداد ظالمان شما نیز بگذرد
در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت		این عوعو سگان شما نیز بگذرد
آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست		گرد سم خران شما نیز بگذرد
بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت		هم بر چراغدان شما نیز بگذرد
زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت		ناچار کاروان شما نیز بگذرد
ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن		تاثیر اختران شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید		نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد
بیش از دو روز بود از آن دگر کسان		بعد از دو روز از آن شما نیز بگذرد
بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم		تا سختی کمان شما نیز بگذرد
در باغ دولت دگران بود مدتی		این گل، ز گلستان شما نیز بگذرد
آبی‌ست ایستاده درین خانه مال و جاه		این آب ناروان شما نیز بگذرد
ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع		این گرگی شبان شما نیز بگذرد
پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست		هم بر پیادگان شما نیز بگذرد
ای دوستان خوهم که به نیکی دعای سیف		یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

حاج مسعودووووووووو

فهرست اعضاي شورا

	مشخصات فردي:
	نام: مسعود	نام خانوادگي: پزشكيان
	نام و شغل پدر: محمد علي - كارمند	تاريخ و محل تولد: 1333 - مهاباد
	ميزان تحصيلات:
	دانشگاهي: فوق تخصص جراحي قلب وعروق	حوزوي:
	محل تحصيلات:
	دانشگاهي: دانشگاه تبريز - دانشگاه تهران	حوزوي:
آشنايي يا تسلط به زبانهاي خارجي: انگليسي ، آذري ، عربي
تأليف، تحقيق، ترجمه:14 مورد كتاب ومقاله
مشاغل:
قبل از پيروزي انقلاب اسلامي: بنيانگذار انجمن اسلامي دانشكده پزشكي تبريز در سال 1355
بعد از پيروزي انقلاب اسلامي: رئيس مركز آموزشي ودر ماني شهيد مدني دانشگاه علوم پزشكي تبريز 1373 ، قائم مقام وزير ورئيس دانشگاه علوم پزشكي تبريز 1379-1373 ، معاون سلامت وزير بهداشت ، درمان وآموزش پزشكي 1380-1379 ، وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي
نوع عضويت:	سمت:
حقوقي	وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي
تاريخ عضويت در شوراي عالي انقلاب فرهنگي: 1380-06-31
آدرس پست الكترونيكي: pezeshkian@iranculture.org

آخرين جام

ايميل وارده

.......به :مسعود خان پزشکيان يا بعبارتی :برادر عزيز حاج مسعود

سلام. خوش و خرم که نبايد باشی .... چون روزهای آخر است. البته شما و دوستان با آن شاخکهای حسی تان خيلی خوب ميتوانيد تغييررات در راه را حس کرده و جهت داده و در مسير باد موافق قرار بگيريد .... مگر نه اينکه سابقه تان درخشان است. هنوز عکسهای آن برادر خيلی اصلاح طلب در حاليکه اسلحه بدست رفته و در دانشگاه جولان ميدهد در دست هست.

اما بگذريم. کارنامه درخشانتان را هم خودتان خبر داريد که :

۱- فروش سوالات آزمون دستياری. لکه ننگ بزرگ بر دامن تر شما که حالا ديگر از فرط خيسی چکه ميکند....

۲- فقر روز افزون منابع مالی که به يمن دست انداختن جعفر دوستتان بر آنها روز بروز توزيع آنها غير نرمال تر ميشود.

۳- بکار گيری نيروهای بيکفايتی که اغلب متعلق به باند و باندکهای دوستان شما و اکثرا از مشارکتيهای ريز و درشت هستند و در يک کلام انداختن نهاد مسئول سلامت مردم را به ورطه سياست بازی و در آغوش مشتی سياستباز مشارکتی.

۴-....

دزدان با چراغ در وزارت بهداشت

دكتر هيده و دكتر ژوزف منگله

   وارنر هيده. پزشك نورولوژيست نازي.

  او بين سالهای ۱۹۳۹ و ۱۹۴۲  تئوری كشتن شفقت آميز زندگيهای بی ارزش را  ابداع كرد و با فرمان مستقيم او، پزشكان نازی در ۳۰ اردوگاه مخفی ، دويست هزار انسان بيگناه را به كام مرگ فرستاند.

جوزف منگله

پزشك جنايتكار آلمانی كه علاوه بر جنايت بيشمارش در اردوگاه آشويتز، اولين ابداع گر استفاده از اسيران جنگي، افراد دوارف -كوتوله- و دوقلوها بعنوان محيطهای آزمايشگاهی بود.  تعداد زيادی از قربانيان او موضوع انجام تحقيقاتش بر روی تيفوئيد و سل بودند.

پزشکان نازی

	Dr. Clauberg; sterilized Jewish women in Auschwitz & Ravensbruk		SS Dr. Fritz Klein under British guard
	Nazi doctors perform experiment on Soviet POWs.		Soviet POW, killed during Nazi medical experiment
	Josef Mengele; notorious Nazi doctor at Auschwitz		Gypsy woman is subjected to a blood test
	Gerhardt Wagner; Nazi physician		Werner Heyde; Nazi head of the Euthanasia Program

طب، جنايت، سياست

آيا ميدونستين که در دوره حکومت نازيها بر آلمان تعداد پزشکای نازی چندين برابر فی المثل معلمای عضو حزب بوده؟( اکثر اطبای آلمانی از موافقين و بيش از نيمی از پزشکان کشور آلمان عضو حزب nazi  بودند(

يا اينکه در هولوکاست و پاکسازيهای قومی نازيها و فاشيستها و ناسيوناليستهای ژاپني، يه پای کار پزشکا بودن.؟

ميدونيد پزشکای ژاپنی در منچوری از چينی ها بعنوان خوکچه استفاده ميکردن و از بچه ها بعنوان نمونه هايی برای تزريق ميکروبها.....وووو؟

راستی چرا پزشکا با وجود استغنای مالی، اينقدر وارد پروژه های حکومتی- سياسی ميشن؟

آيا اين ريشه در شخصيتهای نارسيسيت و آبسسيوی داره که خيلی بيشتر از ساير مشاغل به اين حرفه رو ميارن، يا اينکه تمايليه که حکام بخاطر جايگاهشون در اجتماع، به استفاده از اونا دارن؟

فردا يه چندتا مقاله رو که از سايتهای معتبر پيدا کردم  با

 هم جمع ميزنم و نتيجه رو برا تون اينجا ميگذارم.

اعتياد در پزشکان

سوء مصرف مواد در پزشكان

 ( Substance Abuse Among Physicians )

Translated by : J. Ahmadi, M.D.  -  M. Torabirad
 

          اين مسأله فقط نگراني حرفه پزشكي نيست بلكه موضوعي است كه ما را بر آن داشته تا درباره آن به چالش بپردازيم

          به نظر مي رسد پزشكان داراي ويژگيهاي مشخص و مشترك باشند.  دانش پزشكي افراد باهوش ،   با هدف و  با انگيزه را وارد قلمرو خود مي كند، اما براي پزشك شدن ويژگيهايي فراتر از هوش و انگيزه مورد نياز است.

          دكتر لگن گابارد، كارشناس اينگونه امور بر اين باور است كه داشتن وسواس( Compulsiveness )  ويژگي بارز شخصيت يك پزشك است .  البته اينكه همه پزشكان وسواسي هستند اغرار آميز است، اما به طور يقين ، وسواس داشتن ويژگي مهمي  در آموزش پزشكي به شمار مي رود.  وسواسي بودن در بيشتر افرادي كه پزشكي را به عنوان شغل بر مي گزينند، مشاهده مي شود.  خودشيفتگي از ديگر ويژگيهايي است كه ممكن است در كساني كه جذب پزشكي مي شوند افزون تر از ساير مردم باشد.

 آيا پزشكان نسبت به عوام ( ساير مردم ) بيشتر مستعد اعتياد هستند؟ شواهد بسياري ، هر چند غير قطعي، بيانگر ميزان بالاي اعتياد در ميان پزشكان است.

عوامل مؤثر در اعتياد پزشكان عبارتند از :

1-     خطر شغلي . اعتياد به عنوان يك خطر شغلي براي آن دسته از پزشكاني كه تحت فشار و استرس هستند به شمار مي آيد.

2-     دسترسي آسان به داروها

3-     وسوسه براي خود درماني

4-     درد مزمن

5-     افسردگي

6-     بي خوابي

7-     تنش و اضطراب

8-     هيجان طلبي و كنجكاوي

اعتياد به الكل در پزشكان با بالا رفتن سن افزايش مي يابد، در حاليكه در ميان ساير مردم كاهش مي يابد.

تفاوت جنسي در مصرف الكل وجود ندارد.  الگوي مصرف الكل در زنان در آخر دوره تحصيل دانشكده پزشكي تقريبا” مشابه الگوي مصرفي در مردان است.

                   بارزترين عامل قابل پيش بيني مصرف الكل در پزشكان و نيز ساير مردم، پيشينه خانوادگي مصرف الكل است.

متداولترين سوء مصرف دارو در ميان پزشكان،  اپيوئيد( Opioid )  است كه معمولا” براي خود درماني دردهاي مزمن آغاز مي شود.  مپيريدين( Meperidin )  اپيوئيد انتخابي در گذشته بود.  اما هم اينك فنتانيل( Fentanyl )  اپيوئيد انتخابي مورد سوء مصرف در پزشكان است.  فنتانيل شبيه مپيريدين است اما قدرت كاهش درد آن هزار برابر ديمرول ( Demerol )  و 80 تا 100 برابر مورفين است.  خواص ضد درد و آرامش بخش فنتانيل بسرعت ظاهر مي شود.  تأثير اين دارو در بدن كوتاه مدت است.  براي معالجه دردهاي مزمن، فنتانيل در داخل پوست تزريق مي شود.

                   اعتياد ممكن است با خود درماني شروع شود، اما بندرت باعث حل مشكل اساسي مي شود و به طور كلي اعتياد سبب افزايش مشكلات مي شود.

                   جامعه از پزشكان توقع دارد كه افرادي واقع گرا و صبور باشند.  مردم از پزشكان انتظار دارند كه احساساتشان را نشان ندهند،  حتي احساساتي مانند نگراني ، ناكامي، ترس و يا هراس، اين گونه برخورد با احساسات ممكن است در زندگي شخصي پزشكان تأثير منفي و مضر بگذارد.  دكتر آبراهام تورسكي اين مسأله را به صورت زيبايي در كتابش نشان داده است.  ” اين مسأله براي پزشكان نيز اتفاق مي افتد. احساسات جنبه عقلاني پيدا ميكند و منطق جايگزين اشكها و لبخندها ( احساسات ) مي شود. ”  اينگونه خطرات شغلي سبب تقويت ويژگيهاي شخصيتي ياد شده مي شود.

                   پزشكان مايل هستند كه وجود بيماري را در خوشان انكار كنند، ” پزشكان از بدترين بيماران به شمار مي آيند. “ بهمين علت است كه دردها و بيماريهاي پزشكان ممكن است در ابتدا توسط يك همكار كشف شود.  نگراني، افسردگي و ديگر ناهنجاريهاي رواني پزشكان بندرت تشخيص داده مي شوند و بسيار بندرت درمان مي شوند.

                   انكار بيماري يا كوچك شمردن بيماري باعث خود درماني مي شود كه خود آسيب پذيري بيشتري را در پي دارد.  يكي از جنبه هاي خطرات شغلي پزشكان دسترسي به دارو است .  در پزشكان آسيب ديده و بيمار، مصرف الكل ، قرصهاي خواب آور، داروهاي درد زدا و انرژي زا بسيار رايج است.  اعتياد به الكل يا داروها سرانجام باعث از دست دادن كار، آزادي و حتي زندگي مي شود مگر اينكه كسي به او كمك كند.

راه حل :

چه كسي يك شفا دهنده آسيب ديده ( پزشك ) را درمان مي كند ؟

                   انكار اعتياد و يا بيماريهاي رواني تنها از سوي يك پزشك آسيب ديده صورت نمي گيرد.  اين عدم پذيرش ممكن است از سوي همكار، مؤسسه، خانواده پزشك و يا حتي جامعه صورت گيرد.  پس چه كسي بايد اقدام كند؟  بهترين اقدام براي درمان پزشكان آسيب ديده مي تواند از سوي مؤسسه أي ويژه صورت گيرد.  هر بيمارستان بايد داراي يك هيئت ويژه بازبيني و تجديد نظر براي درمان پزشك آسيب ديده باشد.  اين هيئت مي تواند با فرد فرد پزشكاني كه مشكوك به سوء مصرف دارو و الكل و يا داراي نشانه هاي بيماري رواني هستند گفتگو كند.  در صورت مشاهده مشكل و با ارائه مدرك، از پزشك در خواست خواهد شد كه در صدد معالجه بيماري خويش برآيد.  در اين صورت پزشك مجبور مي شود راه درمان را جستجو كند و تا زماني كه نظام پزشكي سلامت رواني او را تأئيد نكند، حق طبابت و ديدن بيمار را نخواهد داشت.

                   خوشبختانه با تشخيص بهنگام و شروع درمان ، بازپروري كامل امكان پذير خواهد بود و به اين ترتيب مي توان به بيش از 80 درصد از پزشكان آسيب ديده و بيمار كمك كرد.

                   به منظور از ميان بردن استرس شغلي پزشكان، راهكارهاي زير پيشنهاد مي شود :

1-  خود را به عنوان فردي كه مستعد بيماري و آسيب پذير است در نظر بگيريد و در نظر داشته باشيد كه به هنگام سختي در زندگي، نياز به كمك داريد.  اگر خود را فوق بشر تصور كنيد در بحرانهاي زندگي دچار درد مضاعف خواهيد شد.

2-  بكوشيد تا سرگرمي تان در زندگي اموري غير از پزشكي باشد.  هر چند پزشكي شغل شماست اما تلاش كنيد تا زندگي تان محدود به امور پزشكي نباشد.

3-     بودن با خانواده و گذراندن وقت با آنها، نوش داروئي است كه فشار ناشي از شغل پزشكي را مي كاهد.

4-     داشتن دوستي كه بتوانيد او را در زندگيتان سهيم كنيد و با او مشورت كنيد بسيار لازم است.

5-     ورزش بايد بخش مهمي از زندگيتان را تشكيل دهد.  بايد به ورزش مورد علاقه خود اولويت و برتري بيشتري بدهيد.

6-  هنگامي كه بحرانهاي زندگي شما را خسته و فرسوده مي كنند، با شخصي كه در آن زمينه متخصص است مشورت كنيد.  به ياد داشته باشيد كه به آنچه كه به ديگران نصيحت كرده ايد، خود نيز عمل كنيد.  اين موضوع را فراموش نكنيد كه دوستي صميمي گزينش كرده و به او اجازه دهيد در امور بسيار خصوصي و محرمانه و شخصي، مشاور شما باشد.

7-  به شرايط و موقعيتهايي كه فعاليتهاي حرفه أي و تخصصي شما را مي كاهند و يا خلاقيت شما را محدود مي كنند، توجه كافي داشته باشيد.

اينو ببينين....

از اين چی ميفهمين؟ کامنت بدين

چگونگی ما شدن ما....

مطلب زير رو بارها ديدم خوندم و لذت بردم تا اينکه امروز فکر کنم وبلاگ نويسنده شو پيدا کردم. بدون هيچ جرح وتعديلی براتون نقلش ميکنم:

چگونگي “ما شدن ما“ تاريخي دراز دارد . “ما“ دوهزار و اندي سال بيشتر قدمت دارد . ”ما” در سرزميني خشك زاده ست . اين سرزمين تقريبا هيچگاه با همنشينانش سر مهرباني نداشته است . اما همين خشك-سرد مرز به قياس همسايگانش فردوس بود . همانها كه هنگامي كه سپاه يزدگرد را تاراندند ، خود را در پرديس موعود انگاشتند . چنين شد كه ساكنان آن چند دشت كه از درياي روم تا هند و از صحراهاي تازي تا زمينهاي اقوام وحشي شمال گسترده بود ، “سرزمين مجوسان" را گل سرسبد جهان مي‌انگاشتند . آري جهان متصور آنروز ، لااقل آن قسمت روشنش ، “ ايران“ را نهايت يك كشور مي‌دانستند . و او به راستي هم چنين بود .
زمان گذشت ؛ چشمان نزديك‌بين بشر سويي بيشتر يافت . هزاره‌ها كه گذشتند ، زمان ، مه خوابيدهء روي جهان را بيش و بيش كنار زد : اقوام جديد ، مفاهيم نو زادند و افقهاي جديد . اما همان حصارهاي طبيعي كه گاه به گاه ما را از دشمنان مصون داشته بودند ، ما را از تهاجم “نو“ هم بركنار داشتند . البته آن “قلعهء مستحكم“ ديگر را نبايد فراموش كرد ؛ اسلام را مي‌گويم .
”ما”ي امروز ما يك “ما“ي خيال‌پرداز است . همان دخترك پير است با موهاي سپيد كه جنگ با زمان موهاي سپيدش را از وراي سالها ، به كودكيش پيوند داده است . تسكين سالهايش ، اشعاريست كه در طول زمان ، به تسلاي دل افسرده ساخته است . چنين است كه ادبيات ما ، منهاي خيام ، همان پير دختر ناتوان است كه به كنجي كز كرده و ناله مي‌كند . مذكرهاي ما هم حتي سيمايي مفعولانه دارند : مجنون را مي‌گويم .
وطن‌پرستي با “ما“ آميخته‌ست . شايد هيچگاه “ايرانيت“ ما از “عشق به ايرانيت“ ما قابل شناخت نباشد . چنين است كه بيش از آنكه خود بشناسيم ،" مفتون" خوديم . عاشقيم به ايرانيت . همچون هر عاشق ديگر چشمانمان بسته است . اما اين عشق از كدامين كوچهء سرنوشت گذر كرد و در دامان ما افتاد؟! ما چگونه ”مفتون” خود شديم ، و چگونه مفتونانه از نگرش به خود بازمانديم؟
تاريخ دراز، پادشاهان بسيار، جنگهاي بي‌پايان . غوغاي غذا ، زمين ، آب ؛ حرص . حرص بي‌پايان ارتشتاران به زمين ، به پيروزي ... بازو براي شمشير زدن ؛ چشم براي ديده‌باني، ايمان براي استواري . هر سالاري اين ساده‌‌ترين آجرهاي ساختار جنگ را مي‌شناسد . لشگر باايمان در غرقاب خون و عرق ، گرسنگي ، تمسخر زخمها بر پوست ، بر لشگر پرطمطراق پيروز تواند شد . هر سالاري اين ساده‌ترين حيلهء ذهن را مي‌شناسد . بيش از دو هزار و اندي سال “ عشقِ به زمين“ را در گوش فرهنگ ما خوانده‌اند . هميشه آن رهبر فرزانهء سردمدار اين آواز، همان سالار حريص بي‌ايمان بوده است.اين حيلهء ديرپاي ، امروز هم حتي در نيمروز روشن تاريخ، سادگان بسياري را به دهان مرگ مي‌اندازد؛ آن دهان مخوف كه بر دروازه‌هاي كوچه‌هاي اوين مي‌گشايد و نهايت روده‌هايش به زمينهاي بي‌نام خاوران ختم مي‌شود.
و ما، سلولهاي سازندهء اين “ما“، بيش از آن كه مستحق تمسخر باشيم ، مستحق تمسخريم : ما جماعت نخبه كشيم . به “عامه“ گرايش داريم نه به برجستگان . برجستگان اين جماعت، زيانكارترين‌ها بوده اند . هميشه آن‌كه بر صدر نشسته است ، مستحق براندازيست ؛ ما چنين سرود مي‌خوانيم .
ما آكنده از تناقضيم : شاه مي‌كشيم و روياي پادشاهي در سر مي‌پروريم . چنين است كه واژه‌هاي انساني وارده از دنياي نو ، در دستان ما قلب مي‌شود . از “مردم‌سالاري“ شمشيري مي‌سازيم براي كشتن “مردمان“، كوبيدن “مردمان“ . “دانستن“ حق مردم است تا آن‌هنگام كه دشمن من را بي‌آبرو مي‌كند. دانستن را به پستوي خانه، من چه ‌كار ؟ آنهنگام كه سخن از “آزادي بيان و انديشه“ مي‌كنيم ، اشك در چشمانمان حلقه مي‌زند ؛ آري من “بيان“ تو را فقط آن‌هنگام كه با من هم‌آوازي “آزادانه“ مي‌خواهم . اينها همه نشانهء انباشت درسهاي نخواندهء بسيار براي آن دخترك پير مانده است كه وقت شريف را در انديشه‌هاي لاجوردي در پستوي نمور پشت ديوارها ، ارزان فروخته است.
حكايت بسيار ساده‌تر از اين حرفهاست ؛ يك معادلهء بسيار آسانِ “احتمال“ نطفه مرا در اين چهارچوب جغرافيايي به هم آورد ؛ فرهنگِ دست‌ساخت پادشاهان ، مرا “ پادشاهي“ كوچك در درون ساخت . شهنشهي كه دستش از تخت كوتاه است وگرنه رموز شهوانيت و فراموشي عقلانيت را خوب مي‌داند . چون به زير تخت بودم نه به روي آن ، “وطن‌پرست“ شدم : سيل خروشان لشگريان همسايه ، ديواري از گوشت و احساس و استخوان مي‌خواهد...
و ما كه به “بي‌اختياري“ تمام به دور هم گرد آمده بوديم ، “ما“ شديم .

 رضا ساتراپ 22 اکتبر 2002